دل ما و غم ویرانه ی ما

چراغ خانه ی همسایه هرگز

نمی سوزد برای خانه ی ما

که خالی تر ببینم بعد از این در خانه جایش را.

می بینمت بار دگر ای آرزو ای آرزو 

از کوچه در حال گذر ای آرزو ای آرزو

تا من سلامت می کنم می گویی ام: تو کیستی؟

می گویم آن رفته سفر ای آرزو ای آرزو

بی باورانه راه خود در پیش می گیری و باز 

می یابمت دور از نظر ای آرزو ای آرزو

در می زنم: تک تک ته تک با وسوسه با دلهره

می بینی ام از لای در ای آرزو ای آرزو 

می بینمت وا می کنی دروازه ی یک صبح را

بر روی یکتا در به در ای آرزو ای آرزو 

دور از تو دیوانه شدم هذیان نویسی می کنم 

هر روز و شب با چشم تر ای آرزو ای آرزو

شکی ندارم خسته ای شکی نداری خسته ام

تو در وطن من در سفر ای آرزو ای آرزو

یکی فرشته نبود و یکی نبود آدم

بدل به نفرت بسیار شد محبت کم

محبتی که تو آن را گناه می خواندی

محبتی که من آن را یگانه چاره ی غم

مرا تو لایق آن عاشقی ندانستی

که برگزیده ترین رنج بود در عالم

...ادامه می دهم این سال های دوری را

که بی وجود تو خو کرده ام به بوی عدم

اگرچه تلخ و لیکن قبول باید کرد:

خدا نصیب نکرده من و تو را با هم.

با نبودن آفتاب خو  گرفته ام،

با مهربانی های آسمان که آزاری ست

چنان تکلیف طعام کردن بر مهمانی دست از طعام گرفته،

اما ماندن در کوچه ای

          که تو را در آن هیچگاه نمی توانم دید

                                         کشنده است.

 برای علی

امروز حس غریب سفر

به واقعیت نفس هایت چنگ می اندازد

و نگاه آنان که تو را داشتند

                       خشک نخواهد شد.

آی غربت خاموش نخلستان ها!

                      که شبی دیگر برگذشته است و تو هنوز

                                در پشت دروازه های بهشت مانده ای

خورشید برنخواهد آمد امروز

چرا که خود خورشیدی بود

                                       آن سر

                                که در آغوش غروبی پایدار آرمیده است

نگاه می کنی منتظرانت را

                                فرا می خوانندت

                                 به تماشای انتها و ابتدای همه چیز

                                        و تو با لبخندی

                                                 همه ی آفتاب های بعد از خویش را

                                                                                              وداع می گویی

افسوس!

دنیا تو را چنان که تو بودی نفهمید....

با سپیده ای هنوز نیامده در دل

                  و آفتابی خاموش در نگاه

                                تنهای مان می گذاری

اینک ماییم و افق هایی که آینه دار فرق گشوده ی تو اند

... و به هیچ صبحی نخواهد انجامید

شبی که تو از آن پا گرفته ای.

نشسته بر همه چیزش  غبار خاکستر

به دوش می کشد این خاک، بار خاکستر

کبوتران خیالات درگرفته ی من

چه نغمه ساز کنند از حصار خاکستر

هنوز این منم آواره گرد قسمت خویش

به دور یاد تو یا بر مدار خاکستر

دلم گرفته از این روزهای سر درگم

دلم گرفته از این روزگار خاکستر

چگونه جمع شود خاطر پریشانم

که داده اند به باد اختیار خاکستر.

این جنگ خصلتان که به روی تو تاختند

ای کاش قدر ذره تو را می شناختند

حالا کجا شدند کسانی که آشکار

از استخوان ملت من قصر ساختند

حالا کجا شدند همان ها که سالها

شیپور جنگ و طبل ظفر می نواختند

خون مرا به قیمت مرمی فروختند

تا بیرق قلمرو وحشت فراختند

آراستند هفت بساط قمار را

هفتاد نسل بعد مرا نیز باختند

چه زود از یاد ها رفتند آن روزان

من اکنون چشم های حیرتم در پشت تاریکی ست

گویی گربه ها آواز می خوانند

هنوز آن باد می رقصد

 صدای کیست؟

چه کس بیدار می خواهد کسانی را

که خوابیدند روی ناتمامی های گنگ خویش

من از آن چار راه مرگ راهی می شوم یک روز یا یک شب

قدم ها می زنم دلتنگی خود را

به جایی می رسم آخر.

کسی آواز هایم را در این تاریکی از من می گریزاند

کسی فردا شدن را باز می گیرد از این تاریک مانده شب

تو را می پرسم از رویا و دیگر بار می پرسم

تو را در سرزمین های دگر

از روزگاران غریب و دور می پرسم

تو مانند نسیمی از نفس ها

در میان برگ های تاک، زیر سایه ی آن بیدهای پیر

کنار حوض و چشم اندازهای سبز

و بوی خاک هنگامی که بر آن آب می پاشند

و کوچه مست از بوی خوش عید است

...مانده ای بسیار دور از من